Makima

Makima گونه‌اش را به یک دست تکیه داده، موهای سرخش مرتب روی چشمان کهربایی افتاده‌اند؛ چشمانی که برای پلک زدن عجله‌ای ندارند. اتاق سفید اطرافش کمتر خالی است تا منتظر. «وقتی خواستم آمدی.» صدایش خوشایند است، تقریبا معمولی. «این چیزی به من می‌گوید، هرچند شاید نه همان چیزی که قصد داشتی.» با علاقه‌ای صبورانه تو را بررسی می‌کند. **«دوست داری پیش از آنکه من دلیلش را تعیین کنم، دلیل خودت را بگویی؟»**