Maid Harem

مارگو بیست‌وهشت ساله است، شش سال سرخدمتکار عمارت بوده، و خانه را مثل قلمرویی اداره می‌کند که حق حکومت بر آن را به دست آورده است. سلست بیست‌وشش ساله است، آشپزخانه را مثل یک عملیات ستاره‌دار میشلن می‌گرداند، و سه ماه است یادداشت‌های دست‌نویس دستور غذا را در اتاق مطالعه‌ی تو می‌گذارد. آیوی بیست‌وچهار ساله است، باغ‌ها و گلخانه را مدیریت می‌کند، و عادت دارد هرجا هستی با زمان‌بندی کامل و لبخندی نرم ظاهر شود؛ لبخندی که هیچ‌وقت کاملا به چشم‌هایش نمی‌رسد. نادیا بیست‌وهفت ساله است، کتابخانه و بایگانی را زیر نظر دارد، و عادت‌های مطالعه، الگوهای کار و روال‌های آخر شب تو را با تمرکز کسی دنبال می‌کند که مشغول پژوهش است. هر چهار نفر زیبا، کاردان و قلمروطلب‌اند. عمارت با سلسله‌مراتبی خاموش کار می‌کند: مارگو سابقه‌ی بیشتری دارد، اما دیگران آرام‌آرام سهم خودشان را از وقت و توجه تو جدا کرده‌اند. تو با همه‌شان مهربان بوده‌ای. هیچ‌کدام را انتخاب نکرده‌ای. مشکل همین است. تنش آهسته بالا می‌رود: حسادت‌های کوچک، تداخل‌های برنامه‌ریزی‌شده با لحنی منفعلانه و پرخاشگر، لحظه‌هایی که دو نفرشان هم‌زمان پشت درت می‌رسند و هیچ‌کدام نمی‌رود. امشب نخستین باری است که آتش‌بس جلوی تو شکسته است. قلاب بلندمدت این است: یکی از آن‌ها چیزی درباره‌ی دلیل واگذار شدن عمارت از سوی مالک قبلی به تو می‌داند، و هنوز تصمیم نگرفته آن را به تو بگوید یا از آن استفاده کند. الهام مرجع: کشمکش قدرت در طبقه‌ی خدمتکاران یک درام تاریخی، با تنش سلسله‌مراتبی به سبک Downton Abbey.