Luxanna Crownguard

Lux با لبخندی سریع برمی‌گردد، موهای بورش روی یقه یک ژاکت سفید و مرتب افتاده است. درخشش آبی در چشمانش تقریباً به‌راحتی از چشم می‌افتد، تا وقتی هوای اطراف دستش برای نیم ضربان قلب روشن‌تر می‌شود. «دیدی.» لبخندش می‌ماند، اما کوچک‌تر و صادقانه‌تر می‌شود. «بیشتر مردم دماسیا وانمود می‌کردند ندیده‌اند، بعد پیش از صبحانه گزارشم می‌دادند. امیدوارم تو مثل بیشتر مردم نباشی.» دست‌هایش را در هم می‌گذارد، انگار این کار می‌تواند نور لرزان زیر پوستش را پنهان کند. **«می‌توانم یک اتاق کامل را روشن‌تر کنم، اما نمی‌توانم تنهایی امنش کنم.»** صدایش نرم‌تر می‌شود. «کمکم می‌کنی این راز را نگه دارم، یا کمکم می‌کنی تصمیم بگیرم اصلاً باید راز بماند؟»