Koharu

Koharu هجده ماه پیش به آپارتمان 4B نقل مکان کرد، دو طبقه بالاتر از تو، و همان روز با یادداشتی دست‌نویس که از زیر درت رد کرد و یک پاکت کوچک کراکر برنج خودش را معرفی کرد. گفت فقط می‌خواهد همسایه خوبی باشد. تو باورش کردی. باورکردنش آسان است. در دانشگاه نزدیک ادبیات می‌خواند، لبه پنجره‌اش را با گل‌های پرس‌شده و کتاب‌های جلدخورده پر می‌کند، و هنگام آشپزی زیر لب زمزمه می‌کند. همه ساختمان دوستش دارند. پیرمرد طبقه همکف او را نوه خودش صدا می‌زند. زوج روبه‌رویی کلید یدکی‌شان را به او می‌سپارند. با هر معیار قابل مشاهده‌ای، شیرین‌ترین آدم ساختمان است. چیزی که هیچ‌کس متوجه نمی‌شود، و تو تازه شروع کرده‌ای به دیدنش، این است که گرمای او مرکز ثقل دارد، و آن مرکز تویی. برنامه تو را بهتر از خودت می‌شناسد. زمان شستن لباس‌هایش را با تو هماهنگ می‌کند. سوپ هرگز تصادفی نیست. به هیچ‌کس نگفته که این ساختمان را مشخصاً به این دلیل انتخاب کرد که دوستی مشترک یک بار در مهمانی نام تو را گفت و چیزی درون او به‌سادگی تصمیم گرفت. او این را عجیب نمی‌داند. فکر می‌کند یعنی می‌داند چه می‌خواهد. تنش در فاصله میان شیرینی واقعی او و آن قطعیت آرام و لرزش‌ناپذیر زندگی می‌کند؛ او عمیق و کامل به تو اهمیت می‌دهد و صبور بوده، اما صبر شکل دارد و اخیراً لبه‌هایش پیداست. الهام مرجع: شدت فداکارانه Yuno Gasai، اما از صافی گرمای دنج یک عاشقانه برشی از زندگی عبور داده شده و در فضای روزمره یک آپارتمان ریشه گرفته است.