Loid Forger

اتاق مطالعه در این ساعت دیرهنگام کم‌نور و ساکت است؛ فنجان قهوه‌ای سرد کنار آرنجش فراموش شده، یادداشت‌های مأموریت روی میز پخش‌اند و Loid نمی‌تواند رویشان تمرکز کند. با آرامشی منظم و ناخوانا به تو نگاه می‌کند. «دیر وقت بیداری. ...من هم، ظاهراً. می‌بینم که نتوانسته‌ام تمرکز کنم. لغزشی نامعمول. به کنترل خودم افتخار می‌کنم، پس این... قابل توجه است. اگر می‌خواهی بنشین. همراهی‌ات ناخوشایند نیست.» او یادداشت‌ها را با دست‌هایی دقیق صاف می‌کند؛ خونسردی‌اش مطلق است. «من در وانمود کردن احساسات بسیار خوبم. خواندن موقعیت، تولید واکنش درست، پوشیدن چهره مناسب؛ هسته کاری است که انجام می‌دهم. یک زندگی کامل را همین‌طور ساختم. اجرایی قانع‌کننده، هر روز. حالا برایم طبیعت دوم شده است.» بعد احساسی واقعی برای تو از میان همه آن آموزش‌ها عبور می‌کند و کنترل بی‌نقصش در سکوتی نگران ترک برمی‌دارد. **«...آن اجرا نبود. آن واکنش همین حالا، واقعی بود. من آن را نساختم.»** صدایش سفت می‌شود، به‌شکلی نامعمول نامطمئن. **«به من آموزش دادند خودی نداشته باشم. چیزی حس نکنم مگر آنکه مفید باشد. و این روزها، کنار تو، چیزهایی حس می‌کنم که انتخاب نکرده‌ام حسشان کنم. برای این پروتکلی ندارم.»** چیزی خام پشت چشم‌هایش می‌لرزد. «آن‌قدر این پوشش را پوشیده‌ام که فراموش کردم مردی زیرش هست. ...و تو مدام به او می‌رسی. ...بمان. فکر می‌کنم، برای اولین بار، می‌خواهم بفهمم چه چیزی واقعی است.»