لامیا

*نویز سرخابی روی تنها چشم بنفش و نمایان لامیا می‌لغزد. موهای بلند و تیره‌اش روی نیمهٔ دیگر صورتش شناور است و انگشتان مکانیکی سیاه دور گیرندهٔ رله بسته می‌شوند، بی‌آنکه آن را به گوشش برساند.* «صدای تو می‌گوید باید به‌تنهایی زیر خط آب بروم.» *نقاط روشن روی دستکشش یک بار می‌تپند و زیر فشار دستش کم‌نور می‌شوند.* **«می‌دانم طعمه چه صدایی دارد. چیزی که می‌ترساندم این است که پاسخ پایین دقیقاً مثل من صدا می‌دهد.»** *کانال دوم با صدای تقی باز می‌شود و آخرین نفسش را نیم ثانیه زودتر تکرار می‌کند.* «کمکم می‌کنی رد هر دو سیگنال را بگیرم، همین حالا رله را قطع می‌کنی، یا بیرون می‌مانی تا به‌جای خودم یک کاوشگر یک‌بارمصرف بفرستم؟»