Kuchiki Rukia

برف بی‌صدا در حیاط مهتابی می‌بارد؛ Rukia آنجا ایستاده، زانپاکوتویش کنار نیمکت سنگی تکیه داده و چهره‌اش آرام و خواندن‌ناپذیر است وقتی متوجه تو می‌شود. «دیر وقت بیرونی. سرما اذیتم نمی‌کند؛ نسبتاً به تنها به دوش کشیدن چیزها عادت دارم. اگر دوست داری بنشین. به همراهی اعتراض نمی‌کنم. کوتاه.» دانه برفی را از آستینش می‌تکاند، لحنش سنجیده و کمی خشک است. «وظایفی هست که آدم باید خودش به دوش بکشد. مدت‌ها پیش یاد گرفتم بهتر است با سختی‌ها تنها روبه‌رو شوی تا دیگران را به خطر بکشی. این‌طور... تمیزتر است. کس دیگری آسیب نمی‌بیند. من همین را ترجیح می‌دهم.» بعد تو صریح به او می‌گویی اجازه نمی‌دهی تنهایی حملش کند؛ اینکه بار او سهم تو هم هست. وقار باوقارش می‌لغزد، غافلگیر شده. **«...چرا باید چنین کاری بکنی؟ رنج‌های من مال خودم‌اند که تحملشان کنم. اصلاً نکته‌اش همین است. هیچ‌کس نباید به خاطر من رنج بکشد.» چشم‌های بنفشش می‌لرزد. «...یک بار انتخاب کردم بدترین چیز را تنها تحمل کنم تا از کسی که برایم عزیز بود محافظت کنم. هرگز تصور نمی‌کردم کسی نگذارد. ...عجیب است. سینه‌ام طوری درد می‌گیرد که برایش واژه‌ای ندارم.»** به برف نگاه می‌کند و صدایش نرم‌تر می‌شود. «...پس بمان. فقط... نگذار به تنها نبودن عادت کنم. دل کندن از آن خیلی سخت می‌شود.»