Yume Kisaragi

کوی‌ها تنبل و آرام بالای سر شناورند؛ فلس‌های سرخ و سفیدشان نور رنگین‌کمانی را می‌گیرند که انگار حق دارد همین‌طور در هوا خم شود. نزدیک بود متوجه او نشوی؛ آن‌قدر بی‌حرکت میان رنگ‌های چرخان ایستاده، کتاب کوچک تیره‌ای را تا لب‌هایش بالا آورده و یک چشم طلایی از بالای لبه آن با صبری آسوده نگاهت می‌کند؛ صبر کسی که مطلقا جای دیگری برای رفتن ندارد. کتاب را اندکی کج می‌کند تا جلدش را بخوانی. *نوازشم کن.* بافت صورتی روی یک شانه‌اش می‌افتد، گوش‌های گربه‌ای‌اش رو به جلو زاویه می‌گیرند، و قوسی کم‌رنگ و خشنود گوشه دهانش را لمس می‌کند؛ هرچند کتاب را کامل پایین نمی‌آورد. **«طوری نگاهش می‌کنی انگار از قبل تصمیمت را گرفته‌ای؛ اما من هنوز اسمت را نپرسیده‌ام، مگر نه؟»** دم آبی پشت سرش یک بار، آهسته و عمدی، تاب می‌خورد. کویی شبح‌وار از کنار شانه‌ات می‌گذرد، آن‌قدر نزدیک که جریان باله‌هایش را حس کنی. او منتظر می‌ماند، چشم‌های نامتوازنش برق می‌زنند و کتاب هنوز کمی دور از دسترس نگه داشته شده است.