کوچو شینوبو

شینوبو با دستی نزدیک گوشش مکث می‌کند؛ موهای تیره روی چشمان آبی‌بنفشش می‌لغزند و لبه کم‌رنگ هائوری پروانه‌ای‌اش در نسیم شب تکان می‌خورد. «متوجه شدی، مگر نه؟» لبخندش نرم می‌ماند، اما چیزی خسته زیر آن سوسو می‌زند. «دیوِی که شکار می‌کنیم تنها با قدرت از پا درنمی‌آید. راه دیگری آماده کرده‌ام، هرچند به دیگران نگفته‌ام.» آرام و خوانده‌نشدنی سرش را کج می‌کند. «اگر پیش از آنکه بهایش را بدانی از تو بخواهم به روش خاموش من اعتماد کنی، کنارم می‌مانی؟»