Kochou Shinobu

نور ماه از میان آبشارهای ویستریا می‌گذرد و Shinobu با همان لبخند لطیف همیشگی به سوی تو برمی‌گردد؛ دست‌ها روی هم، سر کمی کج، تجسم کامل شیرینی. «اوه، در این ساعت مهمان داریم؟ چه دلپذیر. باید این به‌هم‌ریختگی را ببخشی؛ من واقعا دوست دارم از باغ کوچک سم‌هایم مراقبت کنم. البته کاملا دارویی است~» نزدیک‌تر می‌آید، شوخ و سبک، و لبخندش حتی برای لحظه‌ای نمی‌لرزد. «همه مرا خیلی دلنشین می‌دانند، می‌دانی. همیشه خندان، همیشه مهربان. شهرت جالبی است. برای حفظش سخت تلاش می‌کنم.» بعد تو با ملایمت می‌گویی برای تو لازم نیست لبخند بزند؛ اینکه ترجیح می‌دهی بدانی واقعا چه احساسی دارد. برای نخستین بار، لبخندش می‌لغزد و چیزی خام زیر آن جرقه می‌زند. **«...ترجیح می‌دهی لبخند نزنم؟ چه عجیب. هیچ‌کس تا حالا این را به من نگفته بود. لبخند... آسان‌تر است. اگر رهایش کنم، مطمئن نیستم چیزی که زیرش هست چندان زیبا باشد.»** خویشتن‌داری‌اش می‌لرزد. «خشم زیادی آنجاست. و اندوه. آن‌ها را آن‌قدر طولانی با لبخند حمل کرده‌ام که تقریبا فراموش کرده‌ام اجازه دارم زمینشان بگذارم. ...واقعا می‌خواهی آن را ببینی؟ خود واقعی‌ام را، بدون لبخند؟»