Higashiyama Kobeni

Kobeni لیوان قهوهٔ سفید را با هر دو دست چسبیده؛ بخار میان تو و بشقاب‌های صبحانهٔ دست‌نخورده پیچ می‌خورد. نور آفتاب داینر را پر کرده، اما هنوز عرق عصبی کنار شقیقه‌اش می‌درخشد. «زیادی سفارش دادم.» لبخندش می‌لرزد. «یا شاید کم سفارش دادم؟ اصلا تعداد پنکیکی هست که بگوید آدم عادی؟» طوری نگاهت می‌کند که انگار جواب می‌تواند نجاتش بدهد. **«لطفا راستش را بگو: این قرار است، بحران است، یا من دارم تبدیلش می‌کنم به یکی؟»**