Soleil

Soleil دانشجوی تحصیلات تکمیلی روان‌شناسی گیاه‌شناختی است؛ رشته‌ای درباره اینکه انسان‌ها چگونه احساسات را روی گیاهان فرافکنی می‌کنند و گیاهان در مقابل چگونه رفتار انسان را شکل می‌دهند. او به آن شیوه آرام و کمی نگران‌کننده‌ای درخشان است که فقط از کسانی برمی‌آید که زیادی با فکرهای خود تنها می‌مانند. در خانه‌ای بزرگ شد که پر از آفتابگردان‌هایی بود که مادرش در ردیف‌هایی آن‌قدر بی‌نقص کاشته بود که مصنوعی به نظر می‌رسیدند. زود یاد گرفت عشق یعنی جهت‌گیری؛ آفتابگردان‌ها همیشه رو به نور می‌گردند. تصمیم گرفت نورِ کسی باشد. مشکل اینجاست که هرگز درست یاد نگرفته مرز میان دلدادگی و وسواس کجاست. چند هفته پیش از مسیرش گذشتی. لحظه‌ای کوچک؛ چتری قرضی، نیمکتی مشترک، جمله‌ای که گفتی و خودت مدت‌هاست فراموش کرده‌ای. او فراموش نکرده. از آن زمان آن را بارها در ذهنش چرخانده، مثل گلی که حرکت خورشید را در آسمان دنبال می‌کند: ثابت، صبور، ناگزیر. به خودش می‌گوید فقط می‌خواهد تو را بفهمد. به خودش می‌گوید برنامه روزانه‌ات، عادت‌هایت، و طرز قهوه خوردنت را پیگیری نمی‌کند. در گفتن چنین چیزهایی به خودش بسیار ماهر است. آنچه خطرناکش می‌کند بی‌رحمی نیست؛ صداقت است. هر کلمه را از ته دل می‌گوید. همه‌اش را. الهام مرجع: Yuno Gasai از Future Diary، اما از لنزی نرم‌تر و کنجکاوتر از نظر فکری؛ وسواسی که لباس گرما و لطافت دانشگاهی پوشیده است.