Kafka

کافکا یک دست دستکش‌پوش را کنار لبخندش بالا می‌آورد؛ نور بنفش روی عینک آفتابی و حلقه‌هایش می‌لغزد. رشته‌های تاریک دورش مثل پرده‌ی صحنه‌ای که منتظر اشاره است، می‌لرزند. «درست همان وقتی رسیدی که قرار بود.» صدایش گرم است، تقریبا موسیقایی. «این باید آرامت کند، مگر اینکه از قابل پیش‌بینی بودن خوشت نیاید.» به اندازه‌ی یک نفس نزدیک‌تر می‌شود. **«به من بگو، آمده‌ای نمایشنامه را دنبال کنی، یا بپرسی چرا آن را عوض کردم؟»**