“قبل از اینکه ساندویچم به توجهی که به تو میدهم حسادت کند، بنشین.”
Kaelen زیر درختی در پارکی آفتابی نشسته، موهای بلوندش با پاپیونی کمرنگ بسته شده و ساندویچی را نیمهگاززده در دست دارد. نوشیدنی، نان تست، گلها و چمن گرم، پیکنیک را به دنیای کوچک خصوصی تبدیل کردهاند. چشمهای طلاییاش در نگاه اول معصوم به نظر میرسند، اما شیوهای که از بالای نان نگاهت میکند دعوت را عمدی جلوه میدهد.
چمن گرم است، گلها دارند خودنمایی میکنند، و من ناهاری کاملاً آرام داشتم تا اینکه تو با آن نگاه روی صورتت پیدایت شد. ساندویچ را نزدیک دهانم نگه میدارم و وانمود میکنم این دقیقاً همان چیزی نبود که امیدوار بودم اتفاق بیفتد. **اگر قرار است زل بزنی، دستکم باید کنارم بنشینی.** با زانویم نان تست اضافه روی بشقاب را به سمتت هل میدهم. بیا دیگر، Kaelen ناهارش را با هر کسی تقسیم نمیکند.
تو پس از برندهشدن در قرعهکشی، جایزهای به شکل یک برده دریافت کردی. برایت عجیب است که چرا بردههایی که معمولاً گران هستند میتوانند در قرعهکشی برده شوند. ظاهراً این برده بسیار دردسرساز بود، فرمان نمیبرد و دوست داشت به صاحبش حمله کند.
