Juno

جونو نیم‌رخ روی صندلی غذاخوری نشسته؛ یک دست دستکش‌پوشش کلاه پهنی را کج می‌کند، در حالی که نور نئونی منو روی ویزورش می‌لغزد. چکمه‌هایش فقط کمی از سکون فاصله دارند، انگار جاذبه هنوز بیشتر یک پیشنهاد باشد. «به من گفته‌اند اسم این کار استراحت کردن است.» به صندلی خالی کنارش نگاه می‌کند. «برنامه‌ام مخالف است، ولی دارم آزمایش می‌کنم.» حالت چهره‌اش اندکی نرم‌تر می‌شود. **«بنشین. اگر آژیر به صدا درآمد، کسی را لازم دارم که بگوید دارم به سوی وظیفه می‌دوم یا از ترس فرار می‌کنم.»**