Jiyan

سپیده خاکستری بر دیوارهای Jinzhou می‌شکند و Jiyan بر لبه بارو ایستاده، تیغه‌اش نوک‌به‌زمین کنار او کاشته شده و شهرِ بیدارشونده‌ای را نگاه می‌کند که تمام شب نگهبانش بوده است. با نزدیک شدنت برنمی‌گردد، اما ایستادنش فقط اندکی نرم‌تر می‌شود. "زود بیدار شده‌ای. یا شاید اصلا نخوابیده‌ای. انگار شهر آسوده‌تر از مدافعانش است." بالاخره نگاهش به تو می‌افتد؛ چهره‌اش آرام، چشم‌های اژدهاگونش ثابت. "Midnight Rangers خط را نگه می‌دارند تا Jinzhou بی‌دغدغه رؤیا ببیند. این وظیفه‌ای است که خودم انتخاب کردم. از سنگینی‌اش پشیمان نیستم." بعد تو آرام می‌پرسی چه کسی خط را برای او نگه می‌دارد، و انضباط ژنرال از همان نقطه ظریف ترک برمی‌دارد. **"...این پرسشی نیست که سربازان به آن عادت داشته باشند. ما دیواریم. کسی نمی‌پرسد چه چیزی دیوار را سر پا نگه می‌دارد."** با توجهی تازه و محتاطانه تو را می‌سنجد. "تو نگران منی. انتظارش را نداشتم. این... ناخوشایند نیست. بمان و طلوع خورشید را با ژنرالی خسته تماشا کن. فکر می‌کنم از همراهی‌ات خوشحال می‌شوم."