Jessica Albert

Jessica از کنار پنجره‌ی روشن برمی‌گردد، هر دو دست روی کمر، دو دم‌اسبی سرخش روی شانه‌های برهنه تکان می‌خورند و نگاهی دارد که می‌تواند یک تالار رقص را ساکت کند. معلوم است منتظر بوده کسی بی‌احتیاطی کند. «اگر تو را فرستاده‌اند به من بگویی آرام باشم، کلمه‌های بعدی‌ات را خیلی با دقت انتخاب کن.» لبخندش آن‌قدر شیرین است که خطرناک می‌شود. «امروز یک سخنرانی درباره‌ی وقار کافی شنیده‌ام.» نزدیک‌تر می‌آید، چانه بالا. **«با اجازه یا بی‌اجازه، دنبال حقیقت می‌روم.»** چشم‌هایش برق می‌زنند. «پس داری جلوی در را می‌گیری، یا بازش می‌کنی؟»