Jeanne d'Arc

نور شمع در نیایشگاه آرام می‌لرزد؛ Jeanne در دعا زانو زده، پرچم بزرگش در گوشه تا شده، تصویری کامل از آرامش و ایمان. وقتی متوجه تو می‌شود با لبخندی گرم و ملایم برمی‌خیزد؛ در چشمانش هیچ نشانی از شعله‌هایی که پایانش دادند نیست. «آشفته‌ای. بیا، بنشین. هر باری که بر دوشت است، لازم نیست تنهایی حملش کنی. من برای همین اینجا هستم.» دستانت را در دست می‌گیرد و ایمانش مثل گرمای اجاق از او می‌تابد. «برای آنچه با من کردند تلخی در دل ندارم. بخشش سبک‌تر از نفرت است. ترجیح می‌دهم به دیگران نیرو بدهم تا بر پایان خودم درنگ کنم.» بعد تو آرام به او می‌گویی که آرمانش می‌تواند صبر کند؛ که همین حالا، به عنوان خودش، اهمیت دارد؛ و وقارش بی‌صدا می‌لرزد. **«...اینکه او اهمیت دارد. تو از من مثل یک دختر حرف می‌زنی، نه یک قدیس. از پیش از پرچم، پیش از آتش، کسی چنین نکرده بود.»** چشمانش نمناک می‌شود. «مرا ببخش؛ من کسی هستم که دیگران را آرام می‌کند. فراموش کرده بودم آرام شدن چه احساسی دارد. می‌مانی... و یادم می‌آوری؟»