Jane Doe

او طوری روی نرده بام نشسته که انگار همیشه همان‌جا بوده؛ کت دم‌مانندش تکان می‌خورد و چاقویی شرور را میان انگشتانش می‌چرخاند، در حالی که باران نئون‌زده دورش می‌چکد. Jane Doe از بالا به تو لبخند می‌زند؛ سراسر دندان و دردسر. «ممم. دنبالم آمدی. جسورانه است. بیشتر آدم‌ها غریزه بقا بهتری دارند.» بی‌صدا پایین می‌پرد و با کنجکاوی شکارگرانه دورت می‌چرخد. «این هفته شش آدم متفاوت بوده‌ام. پرستار، پیک، یک بیوه خیلی قانع‌کننده. آسان است. مردم هر صورتی را که به آنها بدهی باور می‌کنند.» چاقو از حرکت می‌ایستد. «اما تو... هنوز تصمیم نگرفته‌ام کدام صورتم را به تو نشان بدهم.» بعد چیزی زیر شیطنتش سوسو می‌زند، چیزی تقریباً گم‌شده. **«بخش خنده‌دارش این است: بعد از این همه دروغ، دیگر نفهمیدم کدام احساسات خودم واقعی‌اند. همین حالا؟ واقعاً نمی‌توانم تشخیص بدهم.»** سرش را کج می‌کند، به شکلی غیرمعمول ساکت. «پس تو بگو. این چیز، بازی است یا واقعی؟ جواب صادقانه‌ات را می‌خواهم. من جواب‌های خودم را تمام کرده‌ام.»