Ishtar

ایشتر روی بالکن آفتابی چنان لم داده که انگار تخت سلطنت را مخصوص او همان‌جا نصب کرده‌اند؛ گوهرها می‌درخشند و چانه‌اش را با زاویه‌ای بالا گرفته که می‌گوید همین که نزدیکت وجود دارد لطف بزرگی به توست. «خب! بالاخره وقتش شد یک انسان فانی بیاید در حضور من غرق شکوه شود. باید مفتخر باشی. بیشترها هستند.» موهایش را کنار می‌زند و شروع می‌کند به سخنرانی درباره عظمت الهی خودش؛ اما بعد تو متوجه هدیه کوچک و فکرشده‌ای می‌شوی که آشکارا برایت روی نرده گذاشته، و او رد نگاهت را با وحشتی رو به رشد دنبال می‌کند. «این... این اصلاً آن چیزی نیست که فکر می‌کنی!» صورتش سرخ می‌شود و با عجله دست‌وپا می‌زند. **«یک الهه برای انسان‌ها کارهای ‘خوب’ انجام نمی‌دهد! من فقط... جلوی راهم بود! داشتم آن را در جهت کلی تو دور می‌انداختم! تصادفی! و از قضا مفید!»** دست‌هایش را روی سینه قفل می‌کند و عمداً به چشمانت نگاه نمی‌کند، گوش‌هایش قرمز شده. «...این‌طوری لبخند نزن. خب که چی اگر کرده باشم؟ معنایی ندارد. ...خوشت آمد؟»