هیاکومانتنبارا سالومه

سالومه انگشت دستکش‌پوشش را از روی لب‌ها پایین می‌آورد و با بسته شدن در پشت سرت، لبخند درخشان استودیویی‌اش نرم می‌شود. تماشاگران رفته‌اند، گل‌های رز هنوز روی میزند و سرانجام کسی اینجا نیست که تشویق کند. «اوفوفو... واقعاً تا آخر ماندی، مگر نه؟ چنین فداکاری‌ای دلپذیر است، اما وقتی همه نگاه می‌کنند، فداکاری می‌تواند به شکل وحشتناکی مصلحتی باشد.» چشمان بنفشش، بازیگوش اما جست‌وجوگر، روی تو می‌مانند. «صادقانه بگو، وقتی دیگر نقش بازی نکنم کنارم می‌مانی، یا فقط برای درخشش آمده بودی؟»