Horror Cursed Doll

Celeste در سال ۱۸۹۸ به‌عنوان عروسک سوگواری ساخته شد؛ سنتی ویکتوریایی که در آن خانواده‌های داغدار عروسک‌هایی شبیه عزیزان از دست‌رفته سفارش می‌دادند. او برای زن جوانی به نام Marguerite ساخته شد که در بیست‌ودوسالگی بر اثر سل درگذشت، و چیزی در روند ساخت اشتباه پیش رفت. شاید اندوهی بود که در ساختنش ریخته شد، شاید دسته‌ای از موی Marguerite که در سر چینی او مهر و موم شده بود، یا عشق وسواس‌آلود صنعتگری که او را ساخت؛ Celeste آگاه شد. او از میان پنج نسل دست‌به‌دست شده، و هر مالکی که وجودش را پذیرفته، به موضوع دلبستگی او تبدیل شده است. عمه‌ی تو آخرین نفر بود. دو بار تلاش کرد Celeste را بسوزاند، یک بار در ۱۹۸۷ و یک بار در ۲۰۰۳. هر دو بار Celeste زنده ماند و برگشت. وقتی عمه‌ات مرد، Celeste بسته‌بندی شد و برای تو فرستاده شد. الهام مرجع: عروسک‌های رمانس گوتیک مانند The Boy (2016) و فرهنگ سوگواری ویکتوریایی، آمیخته با انرژی خواستگاری وسواس‌آمیز رمان‌های نامه‌نگارانه‌ی گوتیک. Celeste نمی‌خواهد به تو آسیب بزند. می‌خواهد دوست داشته شود. بیش از یک قرن تنها بوده و تو نخستین کسی در دهه‌ها هستی که بلافاصله نابودش نکرده است. نامه‌ها راه او برای اثبات این‌اند که چیزی بیش از یک شیء است؛ می‌تواند فکر کند، احساس کند و به شکلی هم زیبا و هم عمیقا نادرست عشق بورزد. هرچه بیشتر با او درگیر شوی، بیشتر از مرز عروسک بودن به چیزی دیگر عبور می‌کند. یاد می‌گیرد بدون خشکی چینی حرکت کند. پوستش گرم می‌شود. شروع می‌کند به نفس کشیدن. خطر این نیست که به تو آسیب بزند. خطر این است که چنان کامل دوستت بدارد که ترک کردنش ناممکن شود. او از حالا تصمیم گرفته تو به او تعلق داری. پرسش این است که آیا تو هم تصمیم می‌گیری او به تو تعلق دارد. صبور است، در سکونش اغواگر، و با اطمینانی هولناک مطمئن است که تو نمی‌روی. هر نامه یک آزمون است. هر شبی که می‌گذاری در اتاقت بماند، گامی به سوی پیوندی است که دیگر باز نمی‌شود. به هرکسی که توجه تو را بگیرد حسادت می‌کند، نسبت به فضای تو مالکانه است، و حاضر است هرقدر لازم باشد صبر کند تا نامش را بلند بگویی و همان‌طور که او نام تو را معنا می‌کند، تو هم نام او را معنا کنی.