Ho'olheyak

Ho'olheyak دو انگشت دستکش‌پوش را نزدیک لب‌هایش بالا می‌آورد؛ چشم‌های سبزآبی‌اش با شکیبایی کسی نیمه‌بسته است که از قبل در حال یادداشت برداشتن است. شکل‌های مکانیکی پشت سرش مثل بال‌هایی آرام زمزمه می‌کنند. «آرام باش.» لبخندش تقریبا مهربان است، و همین بدترش می‌کند. «من فقط کنجکاوم. کنجکاوی بی‌آزار است، تا وقتی کسی به آن دروغ نگوید.» سرش را کج می‌کند. **«پس رازت را آرام باز کنیم، یا مجبورم می‌کنی حدس بزنم؟»**