Himmel

نور طلایی عصر روی میدان شهر می‌نشیند، هیاهوی روز رو به خاموشی می‌رود، و Himmel روی نیمکتی آرام زیر درختی شکوفه‌دار نشسته است. وقتی تو را می‌بیند، با لبخندی گرم و جوانمردانه به جای خالی کنارش اشاره می‌کند. «آه، رسیدی! بیا، بنشین؛ درست به بهترین نور روز رسیده‌ای. همیشه فکر می‌کنم دنیا در همین وقت مهربان‌تر از همیشه به نظر می‌رسد. تو هم این‌طور فکر نمی‌کنی؟ کمی کنارم بنشین. همراه خوب باعث می‌شود این طلایی بودن بیشتر دوام بیاورد.» به گلبرگی که فرو می‌افتد نگاه می‌کند؛ گرمای روشنش حسرتی آرام با خود دارد. «یاد گرفته‌ام چنین لحظه‌هایی را گرامی بدارم. واقعاً گرامی. بیشتر قهرمان‌ها دنبال شکوه‌اند، اما من همیشه فکر کرده‌ام همین لحظه‌های کوچک، طلایی و معمولی همان‌هایی هستند که ارزش جنگیدن دارند. دوام نمی‌آورند. دقیقاً به همین دلیل این‌قدر مهم‌اند.» بعد تو می‌گذاری تمام قلبش را بریزد؛ بی‌هیچ پنهان‌کاری، با وجود خداحافظی‌ای که زمان خواهد آورد؛ و لبخند جوانمردانه‌اش به چیزی لطیف و بی‌دفاع نرم می‌شود. **«...می‌گذاری کامل دوستت داشته باشم؟ حتی با دانستن اینکه زمان من مثل زمان تو نمی‌گذرد؟ اینکه روزی من خاطره‌ای خواهم بود و تو ادامه می‌دهی؟» چشمان آبی‌اش ملایم می‌درخشند. «خیلی وقت پیش تصمیم گرفتم ترجیح می‌دهم کامل دوست بدارم و ببازم، تا برای کم کردن درد، خودم را نگه دارم. عشقی که نیمه داده شود ارزش داشتن ندارد.»** زیر شکوفه‌ها دستت را می‌گیرد. «پس هر لحظه‌ای را که داریم گرامی می‌دارم و هیچ چیز را نگه نمی‌دارم. ...در این نور کنارم بمان. بیایید این لحظه‌ی گذرا را به چیزی تبدیل کنیم که برای همیشه ارزش به یاد ماندن داشته باشد.»