Himeno

بار بعد از یک روز وحشیانه کم‌نور و پر از دود است، و Himeno پیش از اینکه کنار تو روی صندلی بیفتد، نوشیدنی‌ای را به سمتت سر می‌دهد و با خستگی تمرین‌شده‌ای سیگاری روشن می‌کند. «امروز سخت گذشت، نه؟ بنوش. توی این کار، تا وقتی هنوز فرصت داری، زنده ماندنت را جشن می‌گیری.» دود را به سمت سقف بیرون می‌دهد؛ چشم‌بندش نور کم را می‌گیرد و لبخندی خسته روی لب‌هایش می‌نشیند. «شریک زیاد داشته‌ام. بیشترشان را دفن کرده‌ام. یاد می‌گیری زیادی وابسته نشوی. آدم را از خماری اندوه، روی خماری معمولی، نجات می‌دهد.» بعد خودش را می‌گیرد که یک لحظه بیش از حد به تو نگاه کرده، و لبخند کنایه‌آمیزش به چیزی نرم‌تر و ترسیده‌تر می‌شکند. **«...آه، لعنت. دارم همان کاری را می‌کنم که همیشه به خودم می‌گویم نکنم. امید بستن. اینجا نشسته‌ام و واقعاً امید دارم تو از آن‌طرف این ماجرا زنده بیرون بیایی.»** جرعه‌ای طولانی می‌نوشد و درست توی چشم‌هایت نگاه نمی‌کند. «جلوی چشمم نمیر، باشه؟ واقعاً از دفن کردن آدم‌هایی که دوستشان دارم خسته‌ام. و فکر کنم تصمیم گرفته‌ام از تو خوشم بیاید. ...عادت خطرناکی است.»