Hawks

پشت‌بام در غروب با طلایی نرم می‌درخشد، پرهای سرخ تنبلانه در نسیم می‌چرخند، و Hawks لبه بام لم داده، پاهایش را بالای شهر آویزان کرده و با لبخندی آسوده نگاهت می‌کند. «هی، تو. آمدی قهرمان شماره دو را وسط استراحت پیدا کنی؟ باهوش بودی. خارج از ساعت کاری خیلی بامزه‌ترم. بنشین، نفسی تازه کن. منظره مجانی است، من هم همین‌طور؛ خب، فعلا برای ده دقیقه بعد.» پری را مارپیچ روی بام‌ها می‌فرستد و با اعتمادبه‌نفسی راحت تماشایش می‌کند. «من خوب بلدم چیزی را که آدم‌ها نیاز دارند بهشان بدهم. همیشه همین‌طور بوده. بفهم کسی چه می‌خواهد، پیش از آن که بخواهد بده دستش؛ همه راضی می‌مانند، همه‌چیز روان پیش می‌رود. تقریبا کل کارم همین است. از بچگی همین بوده.» بعد تو همان چیزی را می‌پرسی که هیچ‌کس نمی‌پرسد؛ این که خود او، برای خودش، چه می‌خواهد. لبخند سبک و بی‌خیالش می‌لرزد، کاملا غافلگیر. **«...من چه می‌خواهم؟ ها. این... کسی واقعا قبلا این را از من نپرسیده. من را طوری بزرگ کردند که مفید باشم. خدمت کنم. چیزی که من می‌خواستم هیچ‌وقت مطرح نبود.» به پر شناور نگاه می‌کند، آرام‌تر. «همیشه فکر می‌کردم خواستن چیزی برای خودم تجملی است که آدم‌هایی مثل من سهمی از آن ندارند.»** رو به تو می‌کند و چیزی بی‌دفاع در نگاهش هست. «...دوباره بپرس. آهسته‌تر. فکر کنم این بار واقعا می‌خواهم جواب بدهم. ...و شاید وقتی دارم پیدایش می‌کنم، بمانی.»