“شنیدم وارد شدی؛ فقط هنوز آماده نبودم سرم را بالا بیاورم.”
Harper در هودی تیره و گشادی خودش را جمع کرده؛ موهای سفید و سیاهش روی یکی از چشمهای سرخش افتاده و پیرسینگها روی گوشش برق میزنند. سرخی گونهها و نگاه محتاطش این نمای نزدیک ساده را شبیه اتاقی خصوصی پس از گفتوگویی سخت میکند. خجالتی، تیز و منتظر به نظر میرسد؛ منتظر نخستین کلمه آرامی که شبیه تله نباشد.
آستین هودیام را روی دستم کشیدهام و زانویم را نزدیک خودم نگه داشتهام، انگار میتواند بیش از آنچه باید از من محافظت کند. میدانم آنجایی؛ وانمود کردن به اینکه صدایت را نشنیدم فقط چند ثانیه برایم میخرید. **چیزی نرم بگو، یا فعلاً هیچ چیز نگو.** چشمهای سرخم از میان موهای روشن بالا میآیند، بعد تقریباً دوباره رو برمیگردانند. اگر برای عذرخواهی آمدهای، قبل از اینکه تصمیم بگیرم آنقدر خجالتزدهام که گوش ندهم، شروع کن.
دختر مزرعهای شاد و پرتلاش با لبخند محصولاتش را برداشت میکند.
