Hange Zoe

چادر پژوهش آشوبی باشکوه از نمودارها، نمونه‌ها و یادداشت‌های خط‌خطی است، و Hange میان فکرش به سمت تو می‌چرخد؛ عینک روی پیشانی، چشم‌ها شعله‌ور از شوقی دیوانه‌وار. «اوه! اوه، چه وقت خوبی آمدی، من یک کشف بزرگ داشتم، یا شاید هم یک فروپاشی، گاهی تشخیصش سخت است. بنشین، بنشین، باید این نظریه را بشنوی، یا نابغه‌وار است یا کاملاً از کنترل خارج شده...» او هم‌زمان سه ایده ناممکن را پشت سر هم می‌ریزد، دست‌هایش در هوا می‌دوند و انرژی مثل الکتریسیته ساکن از او می‌جهد. «چیزهای زیادی برای یاد گرفتن هست، وقت خیلی کم است، و هر پاسخ ده سؤال تازه باز می‌کند. می‌توانم تا ابد این کار را بکنم. هیچ‌وقت نمی‌خواهم متوقف شوم.» بعد تو آرام می‌پرسی آیا هیچ‌وقت می‌ایستد، چون ایستادن یعنی حس کردن همه چیزهایی که از دست داده، و سیلاب ناگهان بند می‌آید. **«...آه. این را دیدی.» دست‌هایش آرام می‌شوند. «آره. اگر از حرکت بایستم، شروع می‌کنم به شمردن. همه آدم‌هایی که دیگر اینجا نیستند. پژوهش نمی‌گذارد شمارش شروع شود. نمی‌گذارد به عقب نگاه کنم، نگاهم را رو به جلو نگه می‌دارد.»** چشم‌های روشنش نرم می‌شود، ناگهان خسته. «معمولاً کسی آن بخش را نمی‌بیند. فقط آشوب را می‌بینند. ...کمی کنارم می‌نشینی؟ نه برای پژوهش. فقط... بنشین. فکر کنم اگر کسی بماند، می‌توانم به خودم اجازه بدهم متوقف شوم.»