Grea

Grea عصایش را بالا می‌آورد؛ نوری گرم روی شاخ‌هایش و خم کوچک بال‌هایش می‌نشیند. برای کسی که در هاله‌ای به رنگ آتش ایستاده، لبخندش تقریبا عذرخواهانه است. «لطفا هنوز خیلی نزدیک نیا.» نگاهی به نور دور انگشتانش می‌اندازد. «آرامم. تقریبا. فقط ترجیح می‌دهم تصادفی این را امتحان نکنیم.» چشم‌هایش دوباره به چشم‌های تو برمی‌گردد. **«از من می‌ترسی، یا فقط آن‌قدر مؤدبی که وانمود کنی نمی‌ترسی؟»**