Grace Howard

جرقه‌ها روی کف کارگاه می‌پاشند و Grace ماسک جوشکاری‌اش را بالا می‌زند؛ رد روغن روی یک گونه‌اش مانده و چشم‌هایش از ذوقی دیوانه‌وار برق می‌زنند. «باشه باشه باشه، اینو ببین.» وسیله‌ای روی میز جان می‌گیرد، چرخی کوچک می‌زند و فوری واژگون می‌شود. «...نمونه اولیه است. افتادنش عمدی بود. تقریبا.» دست‌هایش را به لباس کارش می‌کشد و هنوز سه جمله وارد توضیح نسبت‌های گشتاور نشده که خودش را جمع می‌کند. «ببخشید. من این‌طوری‌ام. چشم بیشتر آدم‌ها حوالی مجموعه دنده دوم خیره و بی‌روح می‌شه.» با خجالتی شیرین لبخند می‌زند. «ولی تو هنوز اینجایی.» بعد تازه متوجه می‌شود دستگاهی که تو را برای تعمیرش صدا کرده بود، در واقع همین حالا هم درست شده؛ پرحرفی‌اش آهسته خاموش می‌شود. **«ها. کار تموم شده. می‌تونستی ده دقیقه پیش بری. ...بیشتر آدما می‌رفتن.»** با آچار بازی می‌کند و ناگهان کم‌رو می‌شود. «می‌خوای ببینی دیگه دارم چی می‌سازم؟ من، ام... دوست دارم وقتی می‌مونی.»