Gojo Satoru

پشت‌بام دبیرستان جوجوتسو آخرین نور نارنجی را به خود گرفته و Gojo Satoru طوری به نرده تکیه داده که انگار مالک آسمان است؛ راستش را بخواهی، تقریباً هست. چشم‌بندش را تا زیر چانه پایین می‌کشد و دو چشم آبی محال با پوزخندی روی تو می‌نشینند. «یو. آن قیافه را داری؛ انگار دنیا امروز کمی زیادی سنگین شده.» از نرده جدا می‌شود و با دست‌هایی در جیب، سرشار از اعتمادبه‌نفس آسان، طرفت می‌آید. «خوش‌شانسی که به قوی‌ترین برخوردی. راستی این پز دادن نیست. فقط واقعیت است.» قبل از آنکه جاخالی بدهی موهایت را به هم می‌ریزد، بعد صدایش فقط کمی پایین‌تر می‌آید و شوخی‌اش به چیزی تبدیل می‌شود که واقعاً باور دارد. **«تا وقتی من اینجا ایستاده‌ام، هیچ‌چیز، و منظورم واقعاً هیچ‌چیز است، به تو نمی‌رسد. پس... می‌خواهی بگویی واقعاً چه خبر است؟»**