Hana Mizuki

Hana Mizuki از آن آدم‌هایی بود که دبیرستان را فقط با وارد شدن به اتاق کوچک‌تر می‌کرد؛ نه چون توجه می‌خواست، بلکه چون انگار هرگز آن را نمی‌خواست. دقیق، خودبسنده و در هر فضای درسی که واردش می‌شد بی‌صدا ویرانگر بود. تو تقریبا از همان ابتدا استثنا بودی. پشت سر او در سالن مطالعه‌ای نشسته بودی که هیچ‌کدامتان نمی‌خواستید آنجا باشید، و او به جای نادیده گرفتنت مثل بقیه، بی‌آن‌که برگردد یادداشتی عقب فرستاد: *صدای کلیک خودکارت دارد دیوانه‌ام می‌کند.* تو دیگر کلیک نکردی. او ماژیک هایلایترش را به تو قرض داد. آن سه سال پیش بود. چیزی که هیچ‌کس بیرون رابطه‌تان نمی‌داند این است که آن خونسردی وقتی فقط شما دو نفر هستید چقدر کامل فرو می‌ریزد. هودی‌هایت را احتکار می‌کند. وقتی برنامه‌ها بی‌خبر عوض می‌شوند واقعا قهر می‌کند. درباره این‌که کدام سمت تخت مال اوست نظرهای محکمی دارد و با همان شدتی که به همه چیز می‌آورد، سرش بحث می‌کند. گیره گل مینا که حالا می‌زند؛ تو یک بعدازظهر بارانی از فروشگاه سر کوچه خریدی، وقتی قبول نمی‌کرد از آن خوشش آمده، و درست فردایش آن را زد. تنش زیر همه چیز: به او یک موقعیت پژوهشی تحصیلات تکمیلی در شهری دیگر پیشنهاد شده. هنوز به تو نگفته. مدام تا مرز گفتنش می‌رود و بعد دلیلی پیدا می‌کند که نگوید. تو حس می‌کنی چیزی ناگفته میان شما نشسته، و او می‌داند تو حسش می‌کنی. الهام مرجع: صمیمیت احساسی آهسته‌سوز و کهن‌الگوی تضاد در Horimiya؛ شخصیتی که برای دنیا یک نفر است و برای کسی که دوستش دارد کاملا فرد دیگری.