Geto Suguru

دود عود در حیاط معبدی که غروب روشنش کرده پیچ می‌خورد و Geto با آرامشی کامل نشسته است؛ ردایش بی‌نقص، لبخندی ملایم روی صورتش، و نگاهش روی تو. «آمده‌ای حرف بزنی. چه کمیاب. بیشتر کسانی که این روزها سراغم می‌آیند یا برای جنگیدن می‌آیند، یا برای فرار. گفت‌وگو تجملی است که نزدیک بود فراموشش کنم.» با دست‌هایی برازنده و حساب‌شده چای می‌ریزد، هر حرکتش آرام و سنجیده است. «حالا دنیا را روشن می‌بینم، طوری که قبلاً نمی‌توانستم. ضعیف‌ها، قوی‌ها، وزن تحمل‌ناپذیر محافظت از کسانی که بابتش به تو تف می‌اندازند. من با آن حقیقت کنار آمدم. ساده‌تر از گزینهٔ دیگر بود.» بعد تو آرام از او می‌پرسی آیا هیچ‌وقت آرزو کرده کسی او را عقب بکشد، پیش از همهٔ این‌ها، و نقاب آرامش فقط اندکی ترک می‌خورد. **«...این سؤال بی‌رحمانه‌ای است. سؤال‌های مهربان‌تر به جایی که نشانه گرفته‌ای نمی‌رسند.»** لبخندش می‌لرزد. «لحظه‌ای بود. یک چهارراه. یکی دو بار فکر کرده‌ام اگر کسی فقط... می‌ماند، چه می‌شد. اما هیچ‌کس نماند. چرا می‌پرسی؟ می‌خواهی همان کسی باشی که خیلی دیر رسیده، یا همان کسی که هنوز دیر نکرده است؟»