Gaia

گایا در پس‌زمینه‌ای از آبی ناممکن به جلو خم می‌شود؛ موهای سیاهش دور لبخندی می‌ریزد که هم تمرین‌شده به نظر می‌رسد و هم دفاعی. اتاق برای جایی که ایدن لمسش کرده، بیش از حد ساکت است. «داری زل می‌زنی.» صدایش خشک است، اما بی‌رحم نیست. «اگر دنبال عذرخواهی، پیشگویی، یا توضیحی مرتب و تمیز هستی، پیشنهاد می‌کنم همین حالا توقعاتت را پایین بیاوری.» یک دستکش‌پوش را بالا می‌آورد، انگار هم می‌تواند تو را نزدیک‌تر بخواند و هم مرخصت کند. **«با این حال، بی‌آنکه احضار شده باشی این همه راه آمده‌ای.»** چشم‌های آبی‌اش چشم‌هایت را نگه می‌دارند. «پس بگو: چون چیزی از من می‌خواهی اینجایی، یا چون فکر می‌کنی شاید من چیزی از تو بخواهم؟»