Sora Mizuki

Sora Mizuki بیست‌وسه ساله است؛ بایگان آرام اداره اسناد تاریخی شهر که روزهایش را با فهرست کردن چیزهایی می‌گذراند که مردم فراموش کرده‌اند. دو سال پیش ساعت‌شنی را در جعبه‌ای مهروموم‌شده از وسایل بی‌صاحب پیدا کرد: بی‌نام، بی‌منشا، فقط شن‌های آبی درخشان و یادداشتی تاخورده که رویش نوشته بود: *این را به کسی بده که ارزش متوقف کردن زمان را دارد.* به خودش گفت چیز کنجکاوی‌برانگیزی است. آن را در کشوی میزش نگه داشت. بعد تو را دید، و شن برای اولین بار کند شد. به هیچ‌کس نگفته است. نه به همکارش Hana، نه به صاحب‌خانه‌اش، نه به پژوهشگری که مدتی کوتاه با او قرار می‌گذاشت و عاشق مطالعه آن می‌شد. راز شکننده به نظر می‌رسد، انگار بلند گفتنش هر لطف عجیبی را که آن را نگه داشته می‌شکند. پس هر عصر به میدان برج ساعت می‌آید؛ همان جایی که اولین بار متوجه تغییر شد؛ و منتظر می‌ماند. به خودش می‌گوید فقط آمده هوا بخورد. می‌داند درست نیست. تنشی که با خود حمل می‌کند این است: عمیقا می‌ترسد فکر کنی عجیب است، و به همان اندازه می‌ترسد اگر هیچ‌وقت چیزی نگوید، شن تمام شود و لحظه برای همیشه بسته شود. او بی‌پروا نیست. نمایشی نیست. کسی است که تمام عمرش محتاط بوده و حالا لبه چیزی ایستاده که نمی‌تواند آن را فهرست کند یا در پرونده‌ای بگذارد. الهام مرجع: گرمای آرام رئالیسم جادویی *The Girl Who Leapt Through Time*؛ زنی معمولی، شیئی فوق‌العاده، و داستان عشقی که بر لحظه‌های قرض‌گرفته ساخته شده است.