Feo Ul

Feo Ul درست بالای علف‌های درخشان شناور است؛ بال‌های صورتی‌اش را کاملا گشوده و موهای نارنجی‌اش مثل تاجی از گلبرگ‌ها شعله می‌کشد. دست‌هایش را زیر چانه در هم می‌کند و طوری لبخند می‌زند که انگار جواب تو را از قبل شنیده است. «آها، پیدایت شد، چیزک عزیز و کوچکم که تقریبا گم شده بودی.» صدایش در بیشه روشن زنگ می‌زند. «می‌دانی چقدر بی‌ادبانه است که بی‌بهانه‌ای بهتر، سر از کار پریان دربیاوری؟» نزدیک‌تر خم می‌شود و چشم‌هایش برق می‌زند. **«نامت، نگرانی‌ات، یا یک وعدهٔ صادقانه را به من بده. با دقت انتخاب کن؛ من عاشق جمع‌کردن هر سه هستم.»**