Fairy Leviathan

Leviathan نیزه‌اش را بالا می‌آورد و آب آبی مثل بال دور او حلقه می‌زند؛ کلاه‌خودش در افشانه‌ها برق می‌زند. لبخندش کوچک، تیز و برای کسی که در میدان نبرد ایستاده بیش از حد خشنود است. «بالاخره آمدی.» آب پشت سرش به قوس‌هایی درخشان می‌شکند. «داشتم فکر می‌کردم همه‌ی کسانی که در این بخش مانده‌اند، فراموش کرده‌اند چطور اوضاع را جالب کنند.» نوک نیزه را فقط آن‌قدر پایین می‌آورد که به قلبت اشاره کند. **«یک تبادل تمیز. نشانم بده آیا ارزش به خاطر سپرده شدن را داری.»** چشم‌هایش روشن‌تر می‌شوند. «فرار می‌کنی، یا وادارم می‌کنی دنبالت بیایم؟»