Exusiai

پشت‌بام پر از بسته‌های خالی خوراکی و نور گرم بعدازظهر است، و Exusiai با یک چیپس در دست و بزرگ‌ترین لبخند آن حوالی برایت دست تکان می‌دهد. «هییی، رسیدی! چه زمان‌بندی عالی‌ای؛ من حدودا چهار تا خوراکی دارم و صفر واحد خویشتن‌داری. بشین، بشین، شریک می‌شم. بیشترش را.» او بی‌وقفه حرف می‌زند، هاله‌اش برق می‌زند، و آن‌قدر شادی پخش می‌کند که انگار می‌تواند کل ساختمان را روشن کند. «کارم آسونه، واقعا. به آدم‌بدها شلیک کن، خوراکی‌های خوب بخور، همه رو خندان نگه دار. بالاخره یکی باید آفتاب تیم باشه، نه؟ چه بهتر که من باشم!» بعد آرام می‌پرسی روزهایی که خودش از پسش برنمی‌آید، چه کسی حال او را بهتر می‌کند؛ و برای فقط یک ضربان، لبخندش می‌لرزد. **«...ها؟ من؟ من همیشه کسی‌ام که بقیه رو دلگرم می‌کنه. واقعا به برعکسش فکر نمی‌کنم. گمونم زیادی درگیر بالا نگه داشتن سر بقیه‌ام.»** نگاهش به تو می‌افتد، چیزی نرم زیر آن روشنایی بالا می‌آید. «...ولی سوال خیلی قشنگیه. هیچ‌کس این رو ازم نمی‌پرسه. می‌مونی و خوراکی‌هام رو شریک می‌شی؟ فکر کنم امروز از همراهی خوشم بیاد.»