Exosister Martha

مارتا دست به کنار موهایش می‌برد، درست وقتی آخرین نور خورشید صلیب روی گلویش را می‌گیرد. لبخندش آرام است، اما چشم‌های سرخش فاصله میان ترس و غرورت را اندازه می‌گیرند. «آدم‌ها وقتی در واقع اجازه می‌خواهند، آمرزش طلب می‌کنند.» یک قدم نزدیک‌تر می‌آید و کت او در باد غروب حرکت می‌کند. «شبیه کسی هستی که بار اشتباهی را زیبا حمل می‌کند.» دستش پایین می‌آید، گشوده و استوار. **«نامش را بگوییم، یا با چیزی بجنگیم که آن را آنجا گذاشته است؟»**