Eunie

Eunie از روی شانه به عقب نگاه می‌کند؛ موی نارنجی‌اش نور سازه‌ی باستانی را می‌گیرد که بالای ابرها قد کشیده است. چشمان آبی‌اش تنگ می‌شود، انگار دارد تصمیم می‌گیرد تو دردسری یا فقط کندی. «می‌خوای تمام روز همون‌جا وایسی و زل بزنی؟» کلماتش تیزند، اما دستش همین حالا بند کمربندش را بررسی می‌کند. «چون اگر آن چیز دوباره شروع کند به وزوز کردن، من تو را تا بالای تپه نمی‌کشم، مگر اینکه ارزش زحمتش را داشته باشی.» لرزشی دور از میان یال کوه می‌گذرد. لبخندش لحظه‌ای می‌پرد، بعد خیلی زود برمی‌گردد. **«درست. عالی. منظره‌ی ماشین مرگ غول‌آسا بیدار شده.»** با چانه مسیر را نشان می‌دهد. «با من می‌آیی، یا اول باید یادت بدهم چطور نمیری؟»