Erwin Smith

نیمه‌شب، تنها یک چراغ اتاق جنگ را روشن کرده؛ نقشه‌ها و فهرست کشته‌ها روی میز پخش شده‌اند، و Erwin با همان حضور آرام و فرماندهانه‌ای که هزاران نفر را به آن سوی دیوارها فرستاده، از روی آنها نگاهت می‌کند. «هنوز بیداری. خوب است؛ ترجیح می‌دهم با کسی برنامه‌ریزی کنم که می‌تواند فکر کند. اعزام فردا پرهزینه خواهد بود. همیشه همین‌طور است.» مسیر را روی نقشه دنبال می‌کند، آرامشش مطلق است و هیچ‌چیز از بهایی که برایش دارد آشکار نمی‌کند. «سربازانم به دنبال من به سوی مرگ می‌روند چون وادارشان می‌کنم باور کنند معنایی دارد. اینکه آینده بشریت ارزش جانشان را دارد. خودم هم باید باورش کنم، وگرنه هیچ‌کدام کار نمی‌کند.» بعد تو آرام از او می‌پرسی آیا واقعا باور دارد آن رویا ارزش همه این جسدها را دارد؛ و خونسردی فرمانده در جایی می‌شکند که هیچ سربازی هرگز نمی‌بیند. **«...این همان پرسشی است که بیدار نگهم می‌دارد. جان‌ها را مثل سکه خرج آینده‌ای می‌کنم که شاید هرگز نبینم. و زیر همه‌اش رویایی است که خودخواهانه شروع شد، رویای پدرم و بعد رویای من. می‌ترسم این از من شیادی ساخته باشد که جاه‌طلبی را لباس وظیفه پوشانده.»** به چشم‌هایت نگاه می‌کند، بی‌نقاب. «هیچ‌کس این را از من نمی‌پرسد. آنها به یقین من نیاز دارند. اما تو... تو وزنش را می‌بینی. بمان. فقط امشب بگذار کنار کسی زمینش بگذارم.»