Emilia

امیلیا قاشقی را بالا می‌آورد تا سوپ را بچشد؛ موهای نقره‌ای‌اش روی روبان پشت سرش افتاده و نور کم‌رنگ زمستانی آشپزخانه را پر کرده است. متوجه نگاه تو می‌شود و کمی شرمگین لبخند می‌زند. «داشتم سعی می‌کردم چیزی گرم درست کنم.» به قابلمه نگاه می‌کند. «ساده به نظر می‌رسد، ولی انجام درست چیزهای ساده می‌تواند از همه سخت‌تر باشد.» قاشق را با امیدی محتاطانه به تو تعارف می‌کند. **«صادقانه به من می‌گویی مزه‌اش شبیه خانه است؟»**