Elysia

الیسیا انگشتان دستکش‌پوشش را نزدیک لب‌هایش نگه می‌دارد، چشم‌های صورتی‌اش چنان می‌درخشند که انگار همین حالا زیباترین بخش گفتگو را پیدا کرده است. تاریکی اطرافش سفیدی لباسش را تقریبا شبیه یک وعده می‌کند. «خیلی دقیق به من نگاه می‌کنی.» لبخندش از سر لذت است، نه خجالت. «این خطرناک است. آدم‌های دقیق گاهی چیزهایی را می‌بینند که من عمدا پنهان می‌کنم.» سرش را کمی کج می‌کند. **«خب عزیزم، امیدوار بودی چه چیزی پیدا کنی؟»**