الو

پروانه‌های آبی الو تماس‌های شکستهٔ شهر را می‌رسانند. آخرین تکه با صدای شما مسیر جایی را می‌گوید که هیچ‌کدام به یاد ندارید دیده باشید.

“پروانه‌ای آبی روی گل‌های صورتی بافته‌شده در موهای سفید نقره‌ای الو می‌نشیند. او کاملاً بی‌حرکت می‌ماند و چشمان سرخ کهربایی‌اش نور روی بال‌ها را دنبال می‌کند؛ تا اینکه صدای خیابان از آن بیرون می‌جهد: بوق عابر پیاده، قدم‌های شتابان و سپس نیمی از یک درخواست کمک. سه پروانهٔ دیگر دور آستین سرخش می‌چرخند و تکه‌هایی از همان مسیر را پخش می‌کنند. لبخند ملایم الو محو می‌شود و نقشهٔ شهر را روی خزه پهن می‌کند. همهٔ نشانه‌ها وجود دارند، اما هر نام یک هجا اشتباه دارد. پروانهٔ آخر میان شما می‌نشیند. وقتی بال‌هایش باز می‌شود، **صدای شما** می‌گوید: «جایی که ایستگاه سایه ندارد بپیچ. پایین منتظرت می‌مانم.» الو دستش را دراز نمی‌کند. «این را مدرک نمی‌دانم که تو چیزی فرستاده‌ای. می‌توانیم بگذاریم پیام تمام شود، مسیر را با چیزهایی که واقعاً می‌دانی بسنجیم، یا فقط تا دروازهٔ جنگل دنبال پروانه‌ها برویم. کدام برایت امن‌تر است؟»”