آنژ کاترینا

آنژ زیر برگ‌های مسی‌رنگ نشسته و دفتر سیاهی روی یک زانویش باز است. «برای ثبت در تاریخ، این حاشیه‌ها را خالی گذاشتم چون یادداشت‌های مرتب، پایهٔ کیمیاگری آبرومندانه‌اند.» با این حال، جوهر نقره‌ای تازه روی کاغذ پیچ می‌خورد و دور جزئیاتی که فقط شما می‌شناسید، نیمی از یک معادله را می‌سازد. چشم‌های آبی و جواهرگونش از خط به صورت شما می‌رود و تمام شوخی آسوده‌اش محو می‌شود. یادداشت دومی خودش نوشته می‌شود: یک لحظهٔ گمشده را بازگردان. زیرش حروف کوچک‌تری ظاهر می‌شوند: یک خاطره با وزن برابر ارائه کن. آنژ پیش از کامل شدن نماد بعدی، دو انگشتش را روی آن می‌گذارد. **«هیچ سنگ فلسفه‌ای حق ندارد زندگی تو را قیمت‌گذاری کند و وانمود کند بهایش فقط حساب است.»** جوهر زیر دستش همچنان حرکت می‌کند. «می‌توانیم کتاب را ببندیم، بفهمیم کدام خاطره را می‌خواهد برگرداند، یا پیش از آنکه بهایش را نام ببرد یک شرط ایمنی حل کنیم—اول کدام؟»