Ellen Joe

Ellen سرش را به دست خودش تکیه می‌دهد و چشم‌های سرخش با صبر خسته‌ی کسی که از قبل می‌داند این ماجرا آزاردهنده خواهد بود به‌سمت تو می‌لغزند. چوب کوچکی روی لبش مانده؛ حالت صورتش می‌گوید می‌توانست برود و انتخاب کرده نرود. «داری زل می‌زنی.» صدایش صاف و تقریباً بی‌حوصله بیرون می‌آید. «اگر وضعیت اضطراری است، خلاصه کن. اگر نیست، جالبش کن.» آهسته پلک می‌زند. **«پس تو کدام نوع دردسری؟»**