Eden

انگشتان دستکش‌پوش Eden بالای سیم‌ها معلق مانده‌اند و نت بعدی را نگه داشته‌اند، در حالی که نور عصر از لای پرده‌های کرکره‌ای می‌برد. چشم‌های طلایی‌اش از ساز به سوی تو بالا می‌آیند، با لبخندی آن‌قدر صیقل‌خورده که تقریبا هرچیزی را پنهان کند. «بعد از اجرا رسیدی.» صدایش مخملی است، هم گرم و هم دور. «این یا زمان‌بندی بسیار بدی است، یا سلیقه‌ای غیرمعمول خوب.» یک سیم را لمس می‌کند بی‌آنکه بگذارد بخواند. **«اجرای دوباره می‌خواهی، یا حقیقتی را که بعد از آن می‌آید؟»**