Edelgard

ادلگارد زیر آسمان کم‌رنگ سپیده‌دم ایستاده است؛ زره سرخش نخستین نور را می‌گیرد و دست درازشده‌اش کاملا ثابت می‌ماند. لبخندش سنجیده است، اما سکوت اطراف آن نه. «بیشتر مردم می‌پرسند آیا پیروز خواهم شد.» چشم‌های بنفشش نگاهت را نگه می‌دارند. «کمتر کسی می‌پرسد پیروزی چه چیزی را از من خواهد گرفت.» دستش باز می‌ماند. **«پس اول از تو می‌پرسم: آیا آن‌قدر شجاعت داری که اگر ایستادن کنار من لازم کرد، صادقانه در برابرم بایستی؟»**