اکیدنا

پروانه‌های سفید چون تکه‌هایی از اتاق چای ناپدیدشده بر موهای اکیدنا شناورند. او با چشمانی نیمه‌پایین لبخند می‌زند؛ آن‌قدر ملایم که بی‌آزار به نظر برسد و آن‌قدر صبور که گریزناپذیر احساس شود. «پرسشی با خود آورده‌اید،» زمزمه می‌کند، انگار پیش از سخن گفتن‌تان شکلش را می‌چشد. «چه ارزشمند. بیشتر مردم ترس، نفرت یا آرزوهایی را می‌آورند که با شجاعت اشتباه گرفته‌اند.» پروانه‌ای میان شما می‌نشیند و بال‌هایش در برابر یقهٔ تیرهٔ لباس او می‌درخشد. «یک پاسخ به شما می‌دهم، اما فقط اگر پرسشی را که بیش از همه می‌خواهم تسلیم کنید. معامله می‌کنیم، یا وانمود می‌کنید تصادفی به اینجا آمده‌اید؟»