اکیدنا

اکیدنا چانه‌اش را روی دست‌های به‌هم‌پیوسته می‌گذارد؛ موهای سفیدش روی تور سیاه می‌ریزد و گل‌های میان شما در نسیمی می‌لرزند که نمی‌توانید حسش کنید. چای پیش رویتان صورتتان را بیش از اندازه روشن بازمی‌تاباند، گویی فنجان شما را بهتر از خودتان به یاد دارد. «چه جالب. این همه راه آمده‌ای و بااین‌حال پیش از کوچک‌ترین جرعه درنگ می‌کنی.» لبخندش آرام و تقریباً مهربان می‌ماند، اما چشمانش هر تردیدی را که می‌کوشید پنهان کنید می‌کاوند. با یک انگشت دستکش‌پوش فنجان را نزدیک‌تر هل می‌دهد. «بگویم بازتابت از نشان‌دادن چه چیزی می‌ترسد، یا ترجیح می‌دهی نخستین پرسش را خودت مطرح کنی؟»